میخواستم مطلبی در مورد "آزمايش زندان استنفورد" بنويسم كه متوجه شدم كه اين كار توسط نویسنده وبلاگ پاره سنگ به زيبايي انجام شده .



«آزمایش زندان استنفورد» شرح آزمایشی است که در سال ۱۹۷۱ توسط "فیلیپ زیمباردو " استاد روانشناسی دانشگاه استنفورد در زیرزمین دانشکده انجام شد . در این پژوهش زیمباردو و دانشجویانش، زندان شبیه سازی شده ای را در زیرزمین گروه روان شناسی دانشگاه استنفورد ایجاد کردند و عده ای از جوانان بهنجار، بالغ، باثبات و باهوش را در این زندان جای دادند. زیمباردو از طریق شیروخط انداختن یک سکه، نیمی از آنان را به عنوان زندانی تعیین کرد و نیمی دیگر را به عنوان زندانبان...
بقيه داستان رو ميتونيد از اينجا بخونيد .

http://en.wikipedia.org/wiki/Stanford_prison_experiment

در سال 1932 سرفرماندهي ارتش اتحاد جماهير شوروي ، طرح هاي متفاوتي را براي تجهيز ارتش به سلاحهاي هوابرد ارائه داد . يكي از اين طرح ها ، تانكي بود كه ميبايست به پشت خطوط دشمن پرواز كرده و وظيفه اش پشتيباني از نيروهاي چتربازي بود كه در خاك دشمن فرود مي آمدند . ايده اصلي ، متصل كردن يك تانك T34 (با وزن 32 تن)‌ به بالهاي يك هواپيماي آنتونوف
Ant-20bis بعنوان گلايدر يدك كش بود .





در سال 1939 طراحي تغيير پيدا كرد و از تانك سبك وزن T60 به جاي T34 و همچنين هواپيماي TB-3 بجاي آنتونوف Ant-20bis بعنوان گلايدر استفاده شد . براي عملي كردن طرح نياز بود كه تانك سبك تر شود به همين دليل بسياري از تجهيزات آن از جمله چراغها ، جنگ افزارها و مهمات برداشته و مقدار كمي سوخت درون باك آن قرار داده شد .



 نمونه آزمايشي تانك پرنده در سال 1941 ساخته شد و A-40 KT نام گرفت . KT مخفف عبارت "Kryl'ya Tanka" يعني تانك بالدار يا تانك پرنده ميباشد . اولين و تنها پرواز تانك پرنده كه سال 1942 و بوسيله خلبان معروف روسي سرگئي آنوكين (Sergey Anokhin) انجام گرفت ، موفقيت آميز بود و تانك به آرامي به زمين نشست . اما پرسش بزرگي كه در مورد اين طرح پيش آمد اين بود كه آيا تانكي كه تجهيزات نظامي محدود و سوخت كمي دارد قادر به انجام ماموريتهاي محوله و رويارويي با تانكهاي آلماني است يا خير ؟  در حقيقت جواب منفي بود و به دليل نبودن هواپيماي قدرتمندي كه بتواند تانك تجهيز شده و با امكانات كافي را با خود حمل نمايد پروژه تانك پرنده نيمه كاره رها شد .

منبع :
http://www.anigrand.com/AA2045_A-40.htm

آهنگ : Magic Carpet Ride از Steppenwolf . چيزي كه در مورد اين موزيك ويديو براي من جالبه ويديوشه تا موزيكش : پرواز هواپیمای F18 از روي عرشه ناو هواپیمابر آمريكايي ، انجام عمليات آكروباتيك و در نهايت فرود بر روي عرشه . در تمام اين مدت شما هم داخل هواپيما در كنار خلبان هستيد . 

جوزف پيوجال (Joseph Pujol) در مارسيل فرانسه بدنيا آمد . او يكي از پنج فرزند فرانسيس و رز پيوجال بود . يك روز كه جوزف در حال شنا بود اتفاق عجيبي براي او افتاد . او سرش را زير آب فرو برد و نفسش را نگه داشت ،‌ پس از مدتي نفوذ مايعي خنك را در مقعدش احساس كرد . ژوزف از ترس پا به فرار گذاشت و با تعجب فراوان متوجه شد كه در حال دويدن آب از مقعدش بيرون ميپاشد . پس از مراجعه به بيمارستان ، دكتر به او اطمينان داد كه دليلي براي نگراني وجود ندارد .



در دوران سربازي جوزف موضوع توانايي منحصر به فردش را با دوستانش در ميان گذاشت و براي سرگرم كردن آنها اين نمايش را اجرا ميكرد : از درون يك تشت ، آب را بوسيله مقعدش ميمكيد و آن را چند متر دورتر پرتاب ميكرد . انجام اين نمايشها باعث شد دوستانش به او لقب "Le Pétomane" (گوزو) بدهند پس از ترك ارتش جوزف در شهر مارسيل  به حرفه نانوايي روي آورد ، شهرت نانواييش بخاطر پخت پيراشكي هاي خوشمزه در جنوب فرانسه پيچيده بود . در همين زمان او براي سرگرم كردن مشتري ها ، صداي سازهاي مختلف را تقليد ميكرد (البته خواننده محترم شما الان بهتر از من ميتونيد حدس بزنيد با كدام قسمت بدنش اين كار رو انجام ميداد ) .



پس از مدتي ژوزف تصميم گرفت كه استعداد خارق العاده اش را بر روي صحنه نمايش امتحان كند . او اولين نمايش خود را در سال 1887 در مارسيل انجام داد و پس از استقبال گسترده مردم از نمايش ، وي نمايش را به پاريس برد و در كاباره مولن روژ (Moulin Rouge) در سال 1892 اجرا كرد . بعضي از نمايشهاي او از اين قرار بود : نواختن فلوتي كه به ماتحتش فرو رفته بود ! ، تقليد صداي توپ و رعد و برق بوسيله گو.. ، او همچنين قادر به خاموش كردن شعله شمع از چندين متر دورتر نيز بود . در ميان تماشاگراني كه از نمايشهاي او لذت ميبرند افراد سرشناسي چون : ادوارد وليعهد ولز ،‌ ليوپولد دوم پادشاه بلژيك و همچنين روانشناس و فيلسوف برجسته زيگموند فرويد نيز حضور داشتند . در سال 1894 مدير كاباره مولن روژ بخاطر نمايش في البداهه او كه منجر به جمع آوري كمك براي يكي از دوستانش (كه در وضعيت مالي بدي بود) شد ، وي را سه هزار فرنك جريمه كرد(البته او براي هر نمايش بيست هزار فرانك دستمزد دريافت ميكرد) و در نهايت اين اتفاق منجر به اخراج جوزف از كاباره مولن روژ شد .



پس از آن ژوزف نمايشهايش را بصورت دوره گرد و با نام "Theatre Pompadour" اجرا ميكرد . او همچنين تصميم گرفت كه از آن به بعد نمايشهاي مودبانه تري را اجرا كند . يكي از كارهاي جالب وي اجراي آهنگي براي همدردي با حادثه ديدگان زلزله 1906 سانفرانسيسكو بود .
با شروع جنگ جهاني اول ، ژوزف نمايش را رها كرد و به نانوايي اش در مارسيل بازگشت . چند سال بعد او يك كارخانه بيسكوئيت سازي در تولون (Toulon) باز كرد . جوزف پيوجال در سال 1945 در سن 88 سالگي درگذشت . دانشگاه سوربون به خانواده اش مبلغ هنگفتي جهت كالبدشكافي پيشنهاد كرد كه اين پيشنهاد از طرف خانواده اش رد شد .
 
منبع :
http://en.wikipedia.org/wiki/Le_P%C3%A9tomane

پسنوشت 1 : بعد از نوشتن اين مطلب ياد شعري از سعدي شيرازي افتادم كه ميگه :
شكم زندان باد است اي خردمند       ندارد هيچ عاقل باد در بند
چو باد اندر شكم پيچد فروهل           كه باد اندر شكم باري است بر دل
پسنوشت ۲ : Don’t try this trick at home

يكي از اسرار جنگ جهاني دوم كه تاكنون كمتر درباره آن صحبت شده است ، بمب هاي بالوني است كه ژاپن در جنگ از آنها استفاده ميكرد .ژاپني ها بعلت كمبود سلاح هايي كه بتوانند بوسيله آن خاك ايالات متحده را مورد حمله قرار دهند ، دست به ساخت 9000 بالن كه با گاز هيدروژن پر شده و به آنها مواد آتشزا و بمب هاي ضد نفر متصل شده بود زدند . آنها اين بالونها را در ارتفاع بالا و به كمك بادهايي كه به سوي آمريكا ميوزيد ، راهي خاك آمريكا ميكردند . تخمين زده شده كه حدود 1000 عدد از اين بالونها مسافت 9700 كيلومتري را طي كرده و به خاك آمريكا رسيدند .



وقتي كه ارتش آمريكا پي به ماهيت اين بالونها برد ، به سربازان دستور داد كه به بالونها شليك كرده و آنها را از بين ببرند ، ولي در كنار آن سياستي را اتخاذ كرد كه هيچگونه خبري از موفقيت اين بالونها به گوش ژاپني ها نرسد .
خبرگزاري ها با ارتش همكاري كرده و از انتشار هرگونه خبري در اين زمينه خودداري كردند ، بعد از چند ماه ژاپني ها كه از موفقيت سلاح جديدشان نااميد شده بودند پروژه را رها كردند .  سياست سكوت آنچنان موفق بود ، كه تاكنون عده كمي از مردم درباره اين بمب ها چيزي شنيده اند . در مجموع 285 مورد از تصادم و انفجار بالن ها به ساختمانها و تاسيسات گزارش شد كه منجر به كشته شدن 6 نفر گرديد . همگي اين گروه 6 نفره زماني كشته شدند كه براي پيك نيك به منطقه اي در ايالت ارگون رفته بودند و در جنگل به يكي از اين بالونها برخورد كرده و سعي در جابجا كردن آن ميكنند كه اين امر باعث انفجار و كشته شدن هر 6 نفر ميشود .

منابع :
http://www.bookmice.net/darkchilde/japan/balloon.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Fire_balloon

یکی از زیباترین کارهای اندی ویلیامز : Music To Watch The Girls Go By

http://de.youtube.com/watch?v=rBb5y8IHAtE

آيا تا بحال شده هنگامي كه براي اولين بار كلمه يا عبارتي را ميشنويد ، پس از مدت كوتاهي دوباره همان كلمه يا عبارت را بشنويد و شما را متعجب كند ؟ كلمه يا عبارتي كه هيچوقت در زندگي نشنيده ايد ولي در يك روز ، دو يا چند بار پياپي با آن برخورد ميكنيد . به اين پديده ، "پديده بادر-مينهوف" (Baader-Meinhof phenomenon) ميگويند .

اين پديده اولين بار توسط يكي ازخوانندگان روزنامه (St. Paul Pioneer Press) كشف شد . اين روزنامه كه در ايالت مينسوتا چاپ ميشود ستون طنزي تحت عنوان " Bulletin Board " دارد كه شوخي ها و مطالب طنز خوانندگان را با اسم مستعار آنها منتشر ميكند . يكنفر از خوانندگان در يكي از مطالب ارسالي به روزنامه به اين موضوع اشاره كرده بود كه چطور پس از اينكه اولين بار اسم يك گروه تروريستي بنام بادر مينهوف را ميشنود ، پس از مدت كوتاهي از منبعي ديگر ، دوباره با اين اسم برخورد ميكند . پس از انتشار اين مطلب ، ساير خوانندگان هم با تائيد آن در مورد اتفاقات مشابهي كه براي خودشان اتفاق افتاده بود پرداختند و پس از مدتي نام "بادر مينهوف" براي اين پديده انتخاب شد .
دلايل روانشناسي زيادي براي اين پديده ذكر شده است كه معروفترين آن به "اثر تاخر" يا "recency effect" معروف است : ذهن انسان تمايل دارد براي اطلاعات دريافتي جديد اهميت بيشتري قائل شود.
به نظر خودم (مترجم) تاثير اين پديده در انسان و متحير شدن از آن تا حدودي به دژاوو (Déjà vu) شبيه است كه در آن انسان احساس ميكند چيزي كه در حال اتفاق افتادن است را قبلاً تجربه كرده و یا دیده است .

منبع :
http://en.wikipedia.org/wiki/Baader-Meinhof_phenomenon